Recensie: Avengers: Endgame

Jaar: 2019
Genre: Actie / Fantasie
Regie: Joe en Anthony Russo
Cast: Robert Downey Jr, Chris Evans, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Jeremy Renner, Mark Ruffalo
Duur: 3u 2m

Plot

Avengers: Endgame pikt het verhaal op drie weken na de gebeurtenissen van Infinity War, na eerst te hebben getoond wat Hawkeye’s ervaring was nadat de halve wereldbevolking verdween, die afwezig was tijdens de voorgaande film. Drie weken later weet Carol Danvers Tony Stark en Nebula uit de ruimte te redden en het team dat nog over is, probeert Thanos te vinden om de stenen en daarmee de verdwenen mensen terug te halen. Als dit plan mislukt, verliezen de helden alle hoop en valt een groot deel van de groep uit elkaar. Vijf jaar later keert Antman terug na al deze tijd vast te hebben gezeten in het Quantum Realm. Met zijn terugkeer krijgen de helden nieuwe hoop, maar is het genoeg om het team opnieuw bij elkaar te halen en de wereld nog één laatste keer te redden?

Ervaring

Mijn verwachtingen voor deze film waren bizar hoog, zo hoog dat er eigenlijk niet naar op te leven was en lange tijd tijdens de film dacht ik ook dat het de Russo broers niet gelukt was. De film begint redelijk abrupt. Iets dat ik nog steeds vreemd vind, is dat het verhaal begint na de after credits scene van Captain Marvel. Op zich niet vreemd, behalve dan dat de scene zelf niet in de film zit. Voor de kijkers die Captain Marvel niet hebben gezien, of niet zijn blijven zitten nadat de film was afgelopen, leek het net of Carol Danvers toevallig één van de hoofdrolspelers tegenkwam tijdens een ruimtewandeling. En dat terwijl het verhaal veel sterker is als je weet dat Carol eerst naar de aarde is geweest en daarna op zoek is gegaan. De film is al meer dan drie uur lang, maakt die extra minuut dan echt het grote verschil? Het was een vreemde keuze.

Wat wel heel goed was, was dat de film totaal niet begon zoals ik – en ik denk veel andere Marvel fans – had verwacht. Ook de tijdsprong was een verrassing. En met een film die zo uitgebreid besproken is, zijn grote verrassingen altijd bijzonder. De film had wel een hele langzame opbouw, wat ik persoonlijk een minpunt vond. Gezien het einde van de vorige film, verwacht je eigenlijk gelijk in de actie te worden gegooid en de actie kwam ook wel met de missie naar Thanos, maar het was kort en nogal een anticlimax. Daarna werd de opbouw heel langzaam. Het was amusant, nostalgisch en goed tijdverdrijf, maar voor zeker driekwart van de film dacht ik dat de film niet tegen mijn verwachtingen zou kunnen opleven. Er is dan ook wel iets voor te zeggen dat de film uiteindelijk toch mijn verwachtingen wist te overtreffen en ik de bioscoop zeker voldaan verliet – voldaan en in shock. Maar er had echt wel wat meer tempo in het middenstuk gemogen. Er waren stukken die gewoon echt iets te lang duurden en dan had ik liever andere momenten erin gehad of andere scenes langer gehad. Zo was Cap en Cap bijvoorbeeld grappig, maar een beetje overbodig, zeker voor de lengte die de film had. En die momenten namen dan ook het tempo dat de film tot dat moment had opgebouwd, er weer uit.

En laten we niet om de hete brij heen draaien. Er is nog één groot probleem met de film dat besproken moet worden. Dit stuk bevat wel aardig wat spoilers voor het plot, dus ik raad aan om dit stuk over te slaan als je de film nog niet gezien hebt en later terug te komen.

—– SPOILERS ——

Het tijdreizen. Wat de hel was dat? Ik begrijp dat de Russo’s zich in probeerden te dekken door gelijk duidelijk te zeggen dat de ‘regels van het tijdreizen zoals wij die kennen niet gelden’. Maar vervolgens worden de regels die ze zelf maken ook niet opgevolgd. Dat je een nieuwe tijdlijn veroorzaakt als je terugreist in de tijd, kan ik nog inkomen. Als ze gewoon blijven gebleven bij ‘alles wat gebeurt tijdens het tijdreizen is de toekomst, zelfs als je naar het verleden gaat’, oké. Daar kan ik nog enigszins inkomen. Het zorgt voor lichte hoofdpijn, maar ik kan er inkomen. Het verandert inderdaad de moderne ideeën van tijdreizen, maar dat maakt op zich niet uit. Bij DC wordt het er één grote rommel van, dus dit is in elk geval de nettere en makkelijkere aanpak. Maar kom dan vervolgens niet met ‘we moeten de stenen daarna weer terugbrengen’. Want dan spreek je jezelf meteen weer tegen. Maar goed, oké. De stenen moeten terug. Prima. Maar vervolgens haal je meerdere mensen uit het verleden naar de toekomst, die niet meer terug kunnen. [Grote spoiler 1, zie beneden] Waarom moeten de stenen dan wel terug? Ook weten ze één van de stenen eerst kwijt te raken, om vervolgens nog verder terug te moeten. Maar de andere steen wordt nooit teruggehaald? Dat is ook niet mogelijk, het is niet alsof die nog te vinden zal zijn. En dan de Cap situatie. Er klopt gewoon niets van.

Ik hoorde een theorie van iemand dat de stenen moesten worden teruggebracht, om ervoor te zorgen dat ze niet meer gevonden kon worden in de toekomst. Dat vind ik een prima theorie en zou duidelijke uitleg zijn geweest, maar dat is niet de aanpak waar de Russo’s mee gingen, anders was de scene met the Ancient One niet nodig geweest. Het is gewoon een zooitje. En ik krijg er hoofdpijn van. Ik houd er niet van als films me hoofdpijn geven. Zeker niet deze film, die me al zoveel pijn heeft gedaan.

—- EINDE SPOILERS —-

Maar als we over die kleine drempels heen kunnen springen – en dat kunnen we, daar heb ik alle vertrouwen in -, dan kan ik niets anders zeggen dan dat de film een prachtig eerbetoon is aan de afgelopen elf jaar, waarin Marvel zoveel levens heeft weten te veranderen. De Russo broers hebben absoluut fantastisch werk afgeleverd, dat film zoals wij het kennen voorgoed heeft veranderd. De wijze waarop zij een manier hebben weten te vinden om alle relevante personages, alle iconische momenten, alle informatie die wij in de loop van de voorgaande 21 films hebben verkregen hebben weten te combineren in dit meesterwerk… Het is niet te evenaren. De film had alles wat we wilden en meer. Ik heb gelachen, ik heb gehuild – vooral veel gehuild. Ik heb nog nooit drie uur zo snel voorbij zien gaan. Het is een hulde aan alles wat wij zo fantastisch vinden aan de Marvel films en die conclusie… Het eindgevecht is legendarisch. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Elk personage wist iets bij te dragen aan de film en aan het plot. Alles en iedereen kwam samen. Ook wisten de broers zoveel belangrijke thema’s uit andere films weer terug te halen binnen deze. Het samenwerken van Avengers, het mystieke van Doctor Strange, het avontuur van Guardians of the Galaxy, de strijdlust van Black Panther en zelf het feministische van Captain Marvel. (“She’s not alone.” Yas, queen.) Het was de eerste film die ik ooit heb bezocht, waarbij iedereen ging klappen toen de film was afgelopen. Dat wil toch ook wat zeggen.

Het MCU ging in 2008 van start en is al zo’n lange tijd zo belangrijk voor zoveel mensen. Het is een franchise zoals we nog nooit eerder hebben gezien en het zal ook een grote impact blijven hebben op de filmwereld als we vooruit gaan. De taak om dat franchise af te sluiten is een eer, maar natuurlijk ook een last. De laatste keer dat de originele Avengers bij elkaar zullen zijn, de laatste keer dat het MCU is zoals we het kennen. Dat heeft een bevredigend einde nodig en dat is een taak van een omvang die wij ons nauwelijks voor kunnen stellen. En de Russo broers hebben het maar wel mooi gedaan, of je het nou eens bent met alles keuzes die ze hebben gemaakt of niet. Ze hebben een film weten te creëren waarin alle personages die het franchise heeft gekend bij elkaar komen, waarin de iconische momenten bezocht kunnen worden en waarin we op waardige wijze afscheid kunnen nemen van de personages van wie we zoveel zijn gaan houden. Petje af. Ik kan niets anders zeggen. Ik haat ze, maar ik respecteer ze.

Maar de aftercredits situatie was een rotstreek en ik hoop dat ze dat weten.

Cast

Een cast als voor deze film mag dan wat kosten, maar het is het zeker waard. Er was werkelijk geen enkele acteur die echt teleurstelde, hooguit één of twee waarvan ik wat minder onder de indruk was als ik had gedacht. Ik kan onmogelijk elke acteur los behandelen, omdat dit de leestijd van dit artikel dan langer wordt dan heel Endgame, maar ik zal de uitschieters van de film even uitlichten.

Ik kan alleen maar beginnen bij de man met wie alles begon: Robert Downey Jr. Voor mij de absolute favoriet in deze film. Robert Downey Jr ís Tony Stark. Hij ís Iron Man. En dat liet hij deze film weer eens dubbel en dwars zien. Kippenvel van zijn eerste optreden tot zijn laatste. Iron Man begon dit franchise, dan nu na 22 films de conclusie heeft gevonden en Downey Jr toont in deze film opnieuw dat het MCU nooit zo’n succes had kunnen worden zonder hem. Ik ben het natuurlijk totaal niet eens met de keuzes die gemaakt zijn voor het personages, maar het acteerwerk in de scenes in kwestie was goud. [Grote spoiler 2] Petje, petje, petje af voor Robert Downey Jr.

En in lijn met hierboven kan ik ook niets anders dan respect uiten voor Gwyneth Paltrow. Ze had geen enorme rol in de film, maar ze liet een fantastische prestatie achter binnen de scenes waarin ze wel te zien was. [Grote spoiler 3] Een eerbetoon aan het personage. Fantastisch gedaan.

Chris Evans kan ik ook niets minder dan alle lof geven. Hij brengt het karakter van Captain America elke film weer zo fantastisch naar boven. Het MCU was nooit zo’n succes geworden zonder Robert Downey Jr, maar zeker ook niet zonder Chris Evans. Tony Stark en Steve Rogers zijn en blijven altijd het hart van het franchise. America’s ass, forever in our hearts.

Paul Rudd vond ik vooral aan het begin van de film echt de show stelen. Later bleef hij uiteraard sterk, maar omdat hij iets minder relevant werd voor het plot, is hij me vooral aan het begin van de film enorm bijgebleven. De terugkeer van Ant-Man, zijn shock over de realisatie wat er gebeurt was, het contrast tussen hem en de andere Avengers. Alles werd feilloos in beeld gebracht. Een topprestatie.

Jeremy Renner’s en Scarlett Johansson’s prestaties op [Grote spoiler 4] waren ook fantastisch. Niet alleen wisten ze de evolutie van hun eigen personages zo’n eer aan te doen in hun acteerwerk, maar ook de chemie tussen hun personages, die sinds de eerste Avengers film al zo relevant is geweest voor het verhaal.

Karen Gillan was adembenemend. Ik was heel blij dat Nebula in Endgame zo’n belangrijke rol zou gaan krijgen en ze liet zien dat ze het dubbel en dwars waard was. Ze bracht me binnen dezelfde rol aan het lachen en aan het huilen, van de geweldige openingsscene tot haar gevecht voor haar zus, tot aan de beslissingen die ze tegen het einde van de film moest nemen. De ontwikkeling die Nebula in de handen van Gillan heeft doorgemaakt tijdens haar reis door het MCU kwam prachtig naar voren in deze film. [Grote spoiler 5]

Een extra shout-out gaat uit naar Tom Holland, Tessa Thompson, Danai Gurira, Don Cheadle, Anthony Mackie, Evangeline Lilly en Elizabeth Olsen, die elk van allen niet de hoeveelheid screentijd hadden die ze verdienden, maar wel een onvergetelijke indruk achter wisten te laten in de korte tijd dat ze wel in beeld waren.

Er waren een aantal acteurs die niet helemaal op wisten te leven naar het niveau dat ik voor hen voor ogen had. Het lag in elk geval niet helemaal aan de acteur zelf, maar meer aan de manier waarop zijn of haar personage benadert werd. Maar ik wil ze er toch even uitlichten.

Brie Larson vond ik om te beginnen niet opleven aan haar potentie, maar dat is naar mijn gevoel voornamelijk omdat de schrijvers volgens mij niet echt wisten wat ze met zo’n almachtig personage aanmoesten binnen de Avengers. Een personage als Captain Marvel keert het tij te makkelijk en ze wisten naar mijn idee niet echt hoe ze dat nou goed in de film konden verwerken. Daarom werd het meer een personage dat maar tevoorschijn werd getrokken als het toevallig goed uitkwam en daar kon Larson niet voldoende in tot haar recht komen.

Chris Hemsworth vind ik een ander voorbeeld van verkeerd de film in geschreven zijn. Thor’s hele ontwikkeling gaat erom hem te vormen tot een strijder die nooit opgeeft. En vervolgens gooiden ze dat allemaal uit het raam voor deze film. Natuurlijk, de scenes met Thor waren hilarisch en ik had ze ook niet willen missen, maar het vergooit wel voor een groot deel het talent van Hemsworth, wanneer zijn rol wordt teruggebracht tot niet veel meer dan comic relief is dat gewoon zonde.

Van Mark Ruffalo wist ik ook niet heel goed wat ik er nou precies van moest vinden. In principe heeft hij de rol prima neergezet en als ik er goed over nadenk vind ik ook echt dat hij goed werk heeft geleverd, maar in het grote geheel kan ik hem nauwelijks herinneren en dat is toch jammer van één van de originele Avengers.

Ik zou me ook graag beschikbaar willen stellen om Lexi Rabe te adopteren, mocht daar ooit vraag toe zijn. Morgan is het meest aandoenlijke personage dat ik ooit heb gezien. Ik hoop van harte dat ze in de toekomst van het MCU nog vaker terug zal keren.

It’s a HELL YES from me

Deze film is een absolute hulde aan het MCU waar fans de afgelopen elf jaar zo van zijn houden. En het is een waardige hulde. Ik ben niet blij met elke keuze die de Russo broers hebben gemaakt in deze film, maar ze hebben een onvergetelijke prestaties neer weten te zetten door een eindeloze hoeveelheid personages bij elkaar te brengen, een verrassend plot te creëren voor een film waar zo over gespeculeerd werd en één van de meest geanticipeerde film in de geschiedenis de verwachtingen te laten overtreffen. Dit is een film zoals we hem waarschijnlijk maar eens in ons leven zullen zien. Geen Marvel film kan deze film overslaan.

Waardering:

Becca’s Bonusronde

Favoriete scene: Samenkomen voor de eindstrijd
Favoriete optreden: Robert Downey Jr.
Favoriete liedje: Avengers Theme – Alan Silvestri
Favoriete quote: “Avengers… Assemble!”

Beeld: Marvel

Grote spoiler 1: Heden Nebula schiet verleden Nebula dood en dat heeft blijkbaar geen gevolgen? Thanos wordt gesnapt en dat heeft blijkbaar geen gevolgen? Je kunt ze daarna niet meer terugbrengen.

Grote spoiler 2: Tony’s dood bracht me bijna hysterisch aan het huilen, omdat Downey Jr dat gewoon in iemand naar boven kan brengen. Hij heeft het personage perfect rond gebracht, niet alleen in deze film, maar in het hele verhaal sinds Iron Man in 2008.

Grote spoiler 3: De manier waarop Paltrow Pepper’s afscheid van Tony uitbeeldde, de kracht die ze erin uitdroeg.

Grote spoiler 4: Vormir

Grote spoiler 5: Het kwam zeker goed naar voren op de manier waarop Gillan wisselde tussen haar personage in de huidige tijd en haar personage zoals het was aan het begin van het MCU en dat deed ze zonder aarzeling. Je kon precies zien welke rol ze op welk moment had. Prachtig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *