Recensie: Bird Box

Jaar: 2018
Genre: Thriller
Regie: Susanne Bier
Cast: Sandra Bullock, Sarah Paulson, John Malkovich, Trevante Rhodes
Duur: 2u 4m

Plot

De wereld is overspoeld door een ‘onzichtbaar’ kwaad, dat iedereen dat het ziet direct tot zelfmoord drijft. Malorie weet ternauwernood aan dit gevaar te ontsnappen, samen met een kleine groep van andere overlevenden, maar het wordt al snel duidelijk dat de enige manier om dit kwaad te overleven is om binnen te blijven, niemand te vertrouwen en nooit en te nimmer naar buiten te kijken. Na vijf jaar te hebben overleefd, heeft Malorie geen andere mogelijkheid meer dan om naar een hopelijk veilige haven te vertrekken. Deze tocht gaat door een bos en over een rivier en ze moet hem afleggen met twee kleine kinderen. En dat is niet de enige moeilijkheid. Want als de drie de gevaarlijke reis willen overleven, zullen ze hem geheel geblinddoekt af moeten leggen.

Ervaring

Ik heb voordat ik de film zelf ging kijken al een aantal negatieve recensies langskomen, en wat een onzin zijn die, zeg. De film is goed. Hij is echt goed. Ja, er zijn wat minpunten en nee, hij bereikt niet het niveau van A Quiet Place, maar de fout van veel mensen is juist om die twee films te vergelijken. Ik begrijp dat ze een gelijkenis afgeven, maar een film moet nooit beoordeeld worden op de prestaties vergeleken met een andere film. En losstaand is Bird Box gewoon echt een film van hoge klasse. Net als de cast uiteraard, maar hier later meer over.

Het verhaal vertelt twee grote verhaallijnen, later nog aangevuld met een derde kleinere verhaallijn. Maar op geen enkel ogenblik ben ik in de war geweest. De overgangen worden in het begin van de film duidelijk aangegeven met een tijdsaanduiding, maar na enkele sprongen houdt de film hiermee op en op een feilloze wijze, want ik heb geen seconde getwijfeld over welke tijdlijn we inzaten. Er wordt gebruik gemaakt van subtiele veranderingen in kleurtinten die duidelijk, maar niet storend zijn. Het zou niet opvallen als er niet op gelet werd.

De film maakt een goede keuze door te beginnen in het midden van het verhaal. We worden in het verhaal ingeluid door Malorie’s speech tegen de kinderen over de reis die ze gaan maken en de regels die de kinderen zullen moeten volgen gedurende de reis. Naar alle aanwijzingen luisteren en nooit, nóóit hun blinddoek afdoen. Dat plaatst de kijkers gelijk op het puntje van de stoel en roept tegelijkertijd een hoop vragen op. Dit zou negatief kunnen zijn, zoals in het beruchte voorbeeld van How It Ends, maar Bird Box geeft in de rest van de film genoeg antwoorden om de belangrijke vragen duidelijk te maken. Denk aan waarom Malorie alleen is, waarom ze de kinderen zo noemt, wat er gebeurd is, wat het kwaad is, waarom de blinddoeken en waarom mogen ze niet af. Alles wordt gedurende het plot genoeg beantwoord om het verhaal te volgen te maken.

Spanning is natuurlijk een belangrijke factor in de film. Bird Box weet redelijk over de valkuil van veel apocalyptische verhalen heen te stappen, namelijk de verdeling van spanning. Vaak is het probleem van dergelijke verhalen dat er een hoop spanning zit in het begin van de film, waarna de rest van de film daar eigenlijk niet tegenop kan vechten. Op zich logisch, want in elke ramp – film en realiteit – vallen de meeste slachtoffers aan het begin, in de chaos, als niemand nog begrijpt wat er gaande is. Als men langzaam door begint te krijgen wat ze moeten doen om te overleven, neemt het aantal sterfgevallen en hiermee de schok en spanning exponentieel af. De fout wordt vaak gemaakt in of te denken dat de enorme explosie van spanning in het begin genoeg is om de film tot de juiste hoogte te doen stijgen, of de spanning te lang hoog te houden dat het zijn waarde verliest, of te lange of te korte adempauzes tussen de spanningspieken te stoppen. Ja, verrassing. Het is moeilijker dan het lijkt om een film te maken. Iets dat veel kijkers en recensenten dikwijls vergeten. Bird Box weet het dus redelijk goed te houden. Er zijn films die het beter doen – Ja, bijvoorbeeld A Quiet Place -, maar ook heel veel films die het veel slechter doen. De hoogste schokfactor zit in het begin van de film, uiteraard, als het gevaar losbarst en mensen links en rechts zelfmoord plegen. Maar door de dreiging onzichtbaar te houden, blijft de spanning letterlijk in de lucht hangen. De aanvallen van de andere overlevenden helpen hier ook bij. Aan de ene kant voelt het alsof Bird Box meer had kunnen doen, maar aan de andere kant heb ik ook het idee dat het precies genoeg was. Was de film korter geweest, was het verhaal en de spanning te weinig geweest, maar was de film langer geweest, was het te veel geworden. Ik denk dat er een grens zit aan hoeveel je uit een bedreiging als deze kunt halen. Het is een erg beperkt gevaar, in principe. Was het langer doorgegaan, had er vooral herhaling ontstaan.
Dit is één van mijn twee echte probleem met de film. Het voelt alsof de film er meer van had kunnen maken, maar tegelijkertijd voelt het ook alsof er niet meer uit te halen viel. De film is goed genoeg losstaand, maar ik hoop oprecht dat ze nooit een vervolg zullen forceren.

Mijn andere probleem met de film is het einde. En hier ben ik heel dubbel over. Voor de mensen die de film nog niet hebben gezien, kan ik hier uiteraard niet te veel over uitwijden, maar ik zal proberen toch een spoilervrije uitleg te geven. Nogmaals, ik ben dubbel over het einde. Aan de ene kant ben ik er blij mee, want ik had het niet verwacht, het is een logische, maar toch onvoorspelbare wending en ik ben tevreden met het eindbeeld dat wordt geschetst. Maar ondanks dat ik er aan de ene kant blij mee ben, valt het niet te ontkennen dat het einde een redelijke anti-climax is in vergelijking met de rest van de film. Ik weet toevallig hoe het boek waarop de film is gebaseerd eindigde en ik denk dat ze een fout hebben gemaakt door het einde te veranderen. Het had de conclusie veel rauwer gemaakt, waardoor het beter bij de film zou hebben gepast. Dus dat is absoluut een gemiste kans.

Iets dat ik wel weer heel goed vond, was de manier waarop de dreiging in beeld werd gebracht. Dat het ‘kwaad’ nooit echt te zien was, zorgde voor extra spanning en het droeg bij aan het mysterie, wat de film zo pakkend maakte. En toch was het duidelijk zodra het in de buurt was, door de geluiden en de opvliegende blaadjes. Bij films als deze ben ik er vaak een voorstander van om nooit uit te leggen wat iets is en wat het heeft veroorzaakt. Dat maakt namelijk eigenlijk niet uit voor het verhaal en stelt vaak alleen maar teleur. De kracht zit hem in de onwetendheid.

Het is gewoon een goede film. Spannend, vasthoudend, intrigerend. Niet zo eng dat ik niet kon slapen, maar toch spannend genoeg dat de film af en toe even op pauze moest om op adem te komen, die steeds ongemerkt ingehouden werd. Het kijken waard!

Cast

De cast was fantastisch, en een absolute drijvende kracht achter het succes van de film. Een plot als deze kan in de verkeerde handen ongelooflijk slecht of overdreven worden, maar in de juiste handen, met grootheden als Sandra Bullock en Sarah Paulson, is het goud.
Sandra Bullock was fenomenaal. Er is weinig dat Bullock niet kan spelen of niet geloofwaardig kan maken en dat bewijst ze in Bird Box opnieuw door en door. De subtiele verandering die het personage in de looptijd van de film doormaakt, worden door Bullock duidelijk, maar niet overdreven in beeld gebracht. Van de vrouw die haar zwangerschap liever negeerde, tot de vrouw die vecht voor haar kinderen. En de speech op het einde… Kippenvel.
Sarah Paulson had geen enorm grote rol, maar wat ze neerzette geeft me nog steeds rillingen als ik eraan terugdenk. Wat een prestatie! Het is de eerste keer dat we echt in contact komen met de dreiging en het maakt meteen heel duidelijk hoe serieus het is, aangezien Paulson vanaf haar eerste moment in beeld volledig vol levenslust zit.
Trevante Rhodes brengt een rust op het scherm, die een welkome pauze is van alle spanning. De militaire training wordt as halverwege de film verteld, en toch is het vanaf het eerste moment dat Rhodes in beeld is duidelijk. Hij straalt het in alles uit.
Dat in tegenstelling tot Rosa Salazar, wiens personage aan het begin van de film vijf keer moet zeggen dat ze een agente is, omdat ze het gewoon totaal niet uitstraalt. Salazar vond ik overigens enigszins teleurstellen, omdat ik meer van haar had verwacht.
Verdere noemenswaardige prestaties waren die van John Malkovich, Danielle McDonald en Tom Hollander.
Julian Edwards (Boy) en Vivien Lyra Blair (Girl) waren uiterst schattig en wisten ook echt een aanwezigheid naar het scherm te brengen, Blair hierin iets meer dan Edwards.

Conclusie

Een goede, spannende film die de verwachtingen waarmaakt, alleen niet overtreft. Desalniettemin is het een film die je absoluut gezien moet hebben. Spannend plot, verrassende wendingen en talentvolle prestaties die het plaatje compleet maken.

Waardering:

Becca’s Bonusronde

Favoriete scene: Malorie’s speech tegen Girl
Favoriete optreden: Sandra Bullock
Favoriete liedje: Coming Down – Dum Dum Girls
Favoriete quote: “Please don’t take my children!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *