Recensie: Jenny’s Wedding

Jaar: 2015
Genre: Drama / Romantiek
Regie: Mary Agnes Donoghue
Cast: Katherine Heigl, Alexis Bledel, Linda Emond, Grace Gummer
Duur: 1h 35m

Plot

Jenny Ferrell is uit de kast voor iedereen behalve haar in een kleine wereld levende familie. Wanneer haar vader haar onbedoeld advies geeft om de volgende stap te zetten in haar relatie, vraagt ze haar vriendin ten huwelijk. Wanneer ze eindelijk aan haar familie opbiecht dat haar ‘kamergenoot’ Kitty eigenlijk al vijf jaar haar partner is, wordt het leven van zowel Jenny als haar familie op zijn kant gegooid.

Ervaring

Ik was niet erg onder de indruk van Jenny’s Wedding. Ik denk dat het een film was met goede bedoelingen en goede potentie, maar de uitvoering laat veel te wensen over. Het plot rammelt, de personages zijn enorm tweedimensionaal en het einde zit vol clichés en bevat weinig diepgang. Ten eerste het plot. De personages komen elkaar constant tegen, dus iedereen woont blijkbaar dicht bij elkaar. Hoe is het dan in hemelsnaam mogelijk dat Jenny uit de kast leeft, maar dat niemand dat ooit heeft gezien of in het roddelcircuit van de film aan haar familie heeft verteld? En net als Jenny het haar ouders heeft verteld, ziet haar zus haar in het openbaar een vrouw zoenen? En niet in de vijf jaar ervoor?
De personages hadden ook totaal geen diepgang of veel ontwikkeling. Jenny was de ‘lesbienne’ en verder had ze weinig eigen verhaal of achtergrond. Haar ouders hingen van klein dorp clichés aan elkaar en wisselen of een of andere manier steeds van standpunt, waardoor ik me steeds afvroeg wie nou precies het grootste probleem met Jenny had. Maar het meest lachwekkend onderontwikkelde personages was Kitty, die behalve de aanwezigheid van de lesbische partner zo weinig invloed had op het plot dat ze vervangen had kunnen worden door een potplant, het zou geen enkel effect hebben gehad op de loop van het verhaal. Het enige personage dat indruk op me heeft gemaakt is Jenny’s zus Anne en haar obsessie met het gras. Maar als in een film over een lesbische bruiloft de grasobsessieve zus het meest interessante personage is, doe je in mijn optiek toch iets fout.
Nogmaals, je kunt echt wel zien dat de film vanuit de beste bedoelingen is gemaakt en het is best vermakelijk als er niets anders te kijken is, maar daar houdt het ook wel bij op. Maar bonuspunten voor de soundtrack, die is echt leuk.

Cast

Katherine Heigl, waar ik meestal toch het een en ander van verwacht, maakt erg weinig indruk op me. Ze is niet overtuigend, heeft weinig chemie met de andere acteurs. Het is redelijk teleurstellend, vooral omdat ik weet hoeveel klasse ze heeft. Alexis Bledel kan ik niet echt een mening over geven, omdat ze compleet onzichtbaar was in de film en misschien zegt dat ook wel genoeg, aangezien ze echt wel de kwaliteiten heeft om gezien te worden. Tom Wilkinson en Linda Edmond doen het redelijk, maar weten ook niet de diepgang in hun personages te brengen waarop ik gehoopt had. De enige persoon die er voor mij uitspringt is Grace Gummer, die in deze film voor mij de enige is die wat diepgang, betekenis en groei aan het personage weet te geven.

It’s a… MAYBE from me

Kijk, voor een romantische komedie is het op zich aardig en ondanks mijn harse review vond ik het persoonlijk best een leuke film. Filmtechnisch is het alleen geen uitblinker, zeker niet binnen de klasse waarin het bedoeld is. Bekijk je het als een dramafilm, wat ik persoonlijk wel doe, dan is het niet veel. Bekijk je het als een romantische komedie en heb je zin in iets luchtigs, dan is het een kijkje waard. Ik had er zelf gewoon meer van verwacht.

Waardering:

 

 

Becca’s Bonusronde

Favoriete scene: Anne is het zat
Favoriete optreden: Grace Gummer
Favoriete liedje: Mary Lambert – She Keeps Me Warm
Favoriete zin: “Happy people don’t have dead grass.”

Beeld: IFC Films

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *