Recensie: Lady Bird

Jaar: 2017
Genre: Drama
Regie: Greta Gerwig
Cast: Saoirse Ronan, Laurie Metcalf
Duur: 1h 35m

Plot

Christine “Lady Bird” McPherson probeert in haar laatste schooljaar haar plek te vinden in de wereld en te definiëren wie ze is als persoon en wie ze wil zijn. Dit botst nog weleens met haar turbulente relatie met haar moeder, die als zuster probeert de familie het hoofd boven water te houden en die in veel karaktertrekjes teveel is zoals zij.

Ervaring

Lady Bird is een coming of age film dat op een hele bijzondere en unieke manier wordt verteld. Het unieke is misschien wel mijn favoriete deel van de film, want het verhaal is niet je doorsnee, zo herkenbaar mogelijke tienerfilm. Het voelt heel persoonlijk, alsof je een kijkje krijgt in iemands leven, met net genoeg herkenbare elementen om het pakkend te maken. En aangezien dit voor Greta Gerwig een grotendeels autobiografisch verhaal was, klopt dat plaatje ook helemaal. Deze film voelt als het verhaal van een uniek persoon en een unieke familie waar wij toevallig bij mogen kijken. En dat maakt de film zo bijzonder. De relatie tussen Lady Bird en haar moeder doet me ook erg denken aan de relatie met mijn eigen moeder. Nu zijn onze ruzies niet op het niveau van Lady Bird en haar moeder, maar meer in hoe close ze zijn en hoeveel ze eigenlijk op elkaar lijken. Ik ben blij dat het verhaal zich ook richt op Marion, omdat er bij veel van dit soort films alleen wordt gekeken naar de tiener, terwijl de ouders ook hun eigen verhaal hebben. Hiermee biedt de film een compleet beeld en maakt het zich interessant voor meerdere generaties.

Cast

Het talent van Soairse Ronan laat zich weer flink zien in Lady Bird, als ze helemaal haar personage wordt en zichzelf geheel loslaat. Zo komt het op mij in elk geval over. Niet alleen haar tekst en doen en laten is Lady Bird, alles aan haar straalt Lady Bird’s emoties uit. Het ongenoegen, het onbegrepen voelen, maar toch ook die drang naar haar moeder en een veilige thuishaven. Jonge acteurs hebben de neiging om te verbleken bij hun volwassenere collega’s, maar Ronan staat haar mannetje tegenover Laurie Metcalf en de chemie tussen de twee spat van het scherm. Metcalf zelf zet haar eigen personage ook prachtig neer. Je begrijpt haar verhaal ook, je voelt het. De twee samen spatten van het scherm en het zijn oprecht de grote namen van de film. De rest doet het ook goed, maar functioneert toch meer als ondersteunde rol voor de hoofdrolspelers. Maar dat is in dit geval ook eigenlijk hoe het hoort.

It’s a… YES from me

Het is een film met een dieper verhaal. De eerste keer dat ik het keek vond ik het zelfs een beetje saai, maar de tweede keer keek ik beter naar de achterliggende thema’s. Wat ik wil zeggen is, je moet ervoor openstaan. Maar als je dat doet, is de film het kijken zeker waard.

Waardering:

 

 

Becca’s Bonusronde

Favoriete scene: Eindejaarsfeest
Favoriete optreden: Soairse Ronan
Favoriete liedje: Alanis Morissette – Hand In My Pocket
Favoriete zin: “Of course I love you.” “But do you like me?”

Beeld: Universal Pictures

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *