Recensie: The Legend of Tarzan

Jaar: 2017
Genre: Drama / Romantiek
Regie: David Yates
Cast: Alexander Skarsgård, Margot Robbie, Christoph Waltz, Samuel L. Jackson
Duur: 1u 50m

Plot

Acht jaar nadat Tarzan, nu levend als Lord John Clayton, naar Engeland is gekomen wordt hem gevraagd om terug te keren naar zijn thuisland Congo, waar hij door de apen is opgevoed. Echter is dit een list van kapitein Léon Rom, die in Congo bezig is kapitaal te regelen in diamanten voor de Belgische koning Leopold, zodat deze grip kan houden op de kolonie. Voor deze diamanten vraagt Chief Mbonga namelijk maar één ding, dat Tarzan aan hem wordt uitgeleverd.

Ervaring

Toen ik begon met kijken dacht ik eigenlijk gewoon het klassieke Tarzan verhaal voorgeschoteld te gaan krijgen, waardoor ik erg gedesoriënteerd was aan het begin van de film, maar ook welkom verrast. In plaats van een herkauwing van een klassiek verhaal is The Legend of Tarzan een nieuw verhaal met net genoeg flashbacks om het verhaal ook als losstaande film te kunnen volgen. Maar daar houdt het goede ook wel mee op voor mij.
De film is geen meesterwerk. Het is amusant genoeg om uit te zitten en het heeft goede momenten, maar toch laat het weinig indruk achter. Veel van het acteerwerk voelt geforceerd, Samuel L. Jackson’s personage voegt werkelijk niets toe aan het plot en dat deel van het budget had dan beter in werkelijk goede speciale effecten gekund. Maar het kan er mee door. Dat is het beste wat ik ervan kan maken. Het is een nieuw verhaal, maar het is geen vernieuwende film. Ze hadden er meer van kunnen maken.

Cast

Margot Robbie levert best goed werk en brengt nog enigszins wat meer diepte in het personage en verhaal. Alexander Skarsgård doet het beste met wat hij kan, ondanks dat hij erg weinig indruk op me achter laat. Samuel L. Jackson kan voor mij sowieso weinig fout doen, maar ook hij kan zijn personage niet veel betekenis geven. Voor de rest vond ik het allemaal erg matig gespeeld.

Effecten

Dat je geen echte dieren kunt gebruiken, kan ik nog enigszins inkomen, maar zorgt dan voor betere CGI. Dit was eigenlijk best wel een aanfluiting. Ik was oorspronkelijk erg blij dat ze de wilde dieren ook echt wild lieten zijn en niet zachtzinnig. Het zijn dieren, goed. Maar ze hadden beter uitgewerkt moeten worden.

It’s a… yes from me

Het is geen geweldige film, maar het kan ermee door. Het is spannend, redelijk goed te volgen en het heeft echt goede momenten. Het had beter gekund, maar nu het er toch is, kun je het net zo goed ook kijken.

Waardering:

 

 

Becca’s Bonusronde

Favoriete scene: In de trein, 00:51:03
Favoriete optreden: Margot Robbie
Favoriete liedje: Hozier – Better Love
Favoriete zin: “I never take the stairs. I usually take the curtains.”

Beeld: Warner Bros

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *