Recensie: The Shape Of Water

Jaar: 2017
Genre: Drama/Thriller
Regie: Guillermo del Toro
Cast: Sally Hawkins, Doug Jones, Octavia Spencer, Micheal Shannon
Duur: 2u 3m

Plot

De doofstomme Eliza werkt nachtdiensten in de schoonmaak van een laboratorium. Als baby achtergelaten te zijn bij de rivier en nooit hebben kunnen praten hebben ervoor gezorgd dat ze zich altijd buitenstaander heeft gevoeld. In het lab wordt een nieuw wezen binnengebracht en nadat deze een bloedbad aanricht, worden Eliza en Zelda ingezet om dit op te ruimen. Dit is het moment dat Eliza voor het eerst contact legt met het wezen en het is het begin van een bijzondere relatie. Eliza zoekt steeds manieren om het lab in te kunnen en ontwikkelt een band en een manier van communiceren met het wezen. Dan ontdekt ze een gruwelijke wending en moet in actie komen.

Ervaring

Voor mij is The Shape Of Water in één woord te omschrijven: vreemd. Ik heb de eerste twintig minuten met opgetrokken wenkbrauwen naar het scherm zitten kijken. Maar wat een film. Woorden staan niet centraal in deze film en dat zorgt altijd voor een bijzondere ervaring. Er wordt een extra last gelegd op de kwaliteiten van de acteurs, maar dat kunnen talenten als Sally Hawkins en Doug Jones prima aan. Het plot is goed ontwikkeld en prima te volgen als je een beetje oplet. De personages worden niet tot in diepte uitgelegd of achtergrond gegeven en toch zijn ze allemaal volledig ontwikkeld. En de film heeft een ontknoping om bij in je handjes te knijpen. Een kunstwerkje.

Cast

Heel goed werk van de cast. Sally Hawkins speelt haar rol met verve en neemt je goed mee in haar emoties en ervaring zonder op woorden te kunnen leunen. Een geweldige prestatie. En hetzelfde kan gezegd worden over Doug Jones, die ook veel talent laat zien in deze film. Octavia Spencer brengt zoals altijd weer dat beetje extra in de film. Net dat beetje humor, luchtigheid, emotie en, nou ja, sass dat de film net een treetje hoger trekt. Het maakt de ervaring compleet.

Speciale effecten

Het begin van de film vormt gelijk een prachtige aesthetic met de woorden en het water dat alles omhuld. Het gooit de kijker gelijk letterlijk en figuurlijk in het diepe. De make-up van het wezen is levensecht en simpelweg geweldig gemaakt. De kleurtonen in de hele film geven de film een soort onder water effect, het groene blijft een beetje in het palet zitten. Echt heel mooi gedaan.

It’s a… YES from me

Een film die de Oscars en andere onderscheidingen zeker verdiende. Intrigerend plot, goed uitgewerkt, goed acteerwerk. Zeker het kijken waard.

Waardering:

 

Becca’s Bonusronde

Favoriete scène: Op de pier, 01:52:07
Favoriete optreden: Sally Hawkins
Favoriete liedje: You’ll Never Know – Renée Fleming
Favoriete zin: “Your presence fills my eyes with your love, it humbles my heart, for you are everywhere.”

Beeld: Twentieth Century Fox Film Corporation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *